ဂ်ပန္စကား စတင္ေလ့လာၾကရေအာင္
ဂ်ပန္စာအုပ္တစ္အုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဂ်ပန္သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို
ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ အကၡရာ (၃)မ်ဳိးနဲ႔ ေရာေထြးၿပီး ေရးထားတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။အဲဒီ့
((၃)မ်ဳိးကေတာ့
(၁)ဟိရဂန
(၂)ခတခန
(၃)ခန္းဂ်ီး တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ေရာေထြး၊ေရးရသလဲ
ဆိုရင္ တစ္မ်ဳိးတည္းနဲ႔ ေရးရင္ အဓိပၸါယ္က အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္ေနမွာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ဥပမာအားျဖင့္
“မိုး”ကို ဂ်ပန္လို အာမဲ လို႔ ေခၚပါတယ္။
ခ်ဳိခ်ဥ္ကိုလည္း အာမဲ လို႔ ေခၚပါတယ္(သူတို႔ လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းေတာ့
အသံထြက္ ပီသေအာင္ ခြဲျခားထြက္တတ္မယ္ ထင္ပါတယ္)။ အာမဲကို ဟိရဂန နဲ႔ပဲ ေရးေရး၊ ခတခန နဲ႔ပဲ
ေရးေရး ခ်ဳိခ်ဥ္လား၊မိုး’ လား မကြဲျပားပါဘူး။ဒါေၾကာင့္မို႔ ခန္းဂ်ီးကို သံုးၿပီး ကြဲျပားေအာင္
ေရးရတာပါ။
အာမဲ..ame’
あめ(ဟိရဂန)
アメ(ခတခန)
雨(ခန္းဂ်ီး)..မိုး
飴(ခန္းဂ်ီး)..ခ်ဳိခ်ဥ္/သၾကားလံုး
ဂ်ပန္စာကို စတင္ေလ့လာစဥ္ အေျခခံေလးေတြ
နားမလည္ရင္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႀကံဳရတတ္ပါတယ္။အမ်ားစု သိၾကတဲ့ အတုိင္း တရုတ္စကားလံုးေတြကို
အသံုးျပဳထားတဲ့ ခန္းဂ်ီးကေတာ့ အခက္ခဲဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ဂ်ပန္စာကို ေရးနိုင္ဖို႔၊ ဖတ္နိုင္ဖို႔
ဆိုရင္ ခန္းဂ်ီးကို မျဖစ္မေန ေလ့လာရပါလိမ့္မယ္။ပထမဆံုးအေနနဲ႔ကေတာ့ ဟိရဂန နဲ႔ ခတခန ကို
စတင္ေလ့လာရပါ့မယ္။
ခတခန
သံုးၿပီး ေရးတာေတြ အမ်ားစုက တျခားဘာသာက ဆင္းသက္လာတဲ့ ေမြးစားစကားလံုးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ဥပမာ..ミャンマーျမန္မာလို႔ ေရးပါတယ္။နိုင္ငံျခားသားေတြရဲ႕ နာမည္ကိုလည္း
ခတခန နဲ႔ ေရးပါတယ္။နားလည္မႈ မလြဲနုိင္တဲ့၊နိုင္ငံျခားသားေတြရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမႈကို ယူလိုတဲ့
အခ်ဳိ႕စကားလံုးေတြကိုလည္း ခတခန နဲ႔ ေရးေလ့ရွိပါတယ္။ဥပမာ (カエル..ဖား)
ခန္းဂ်ီး
အလံုးေရ (၅ဝဝဝဝဝ) ငါးေသာင္းေလာက္ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေန႔စဥ္သံုး အလံုးေရက
ဒီေလာက္မမ်ားပါဘူး။ပညာေရး ဝန္ႀကီးဌာနက ျပဌာန္းထားတဲ့ အဓိက အသံုးအမ်ားဆံုးက (၁၉၄၅)လံုးပဲ
ရွိတာပါ။စာလံုးေရ (၁ဝဝဝ)ေလာက္ သိရင္ သတင္းစာရဲ႕ (၉ဝ) ရာခိုင္ႏႈန္းဖတ္နိုင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။(၅ဝဝ)ေလာက္
သိရင္ေတာ့ (၆ဝ) ရာႏႈန္းေလာက္ နားလည္နိုင္ပါလိမ့္မယ္။ကေလးေတြ ဖတ္ေလ့ရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြက
ခန္းဂ်ီးစာလံုးေရ နည္းနည္းနဲ႔ ေရးထားတာမို႔ စာဖတ္ေလ့က်င့္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။
စာလံုးေရ
နွစ္ေထာင္ဝန္းက်င္ကိုမ်ား..ဘာခက္တာမွတ္လို႔..မထင္ပါနဲ႔။ဒီတစ္လံုးက ေနာက္တစ္လံုးနဲ႔
တြဲလိုက္ရင္ အဓိပၸါယ္ တစ္မ်ဳိးေျပာင္းသြားတတ္လို႔ပါ။ဥပမာ…အုမဲ (梅)ဆိုတဲ့ ဂ်ပန္ဆီးသီးကို အာမဲ(雨)ဆိုတဲ့ မိုးရဲ႕ ခန္းဂ်ီးနဲ႔ တြဲလိုက္ရင္ 梅雨မိုးရာသီ ျဖစ္သြားပါတယ္။အသံထြက္ကလည္း ဆုယု လို႔
ေျပာင္းသြားပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခု
ဥပမာေျပာရရင္ အေပၚကို အုအဲ(上)လုိ႔
ေခၚပါတယ္။ပင္လယ္ကို ဂ်ပန္လို အုမိ(海)လို႔
ေခၚပါတယ္။အဲဒီ႔ ခန္းဂ်ီး(၂)လံုးကို ေပါင္းလိုက္ရင္ ဘာျဖစ္သြားမယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ….တရုတ္ျပည္က
ရွန္ဟိုင္း(Shanghai)ျဖစ္သြားပါတယ္။ဒါေၾကာင့္မို႔ ခန္းဂ်ီးကို အမ်ားစု လက္မိႈင္ခ်ရတာပါ။ကၽြန္ေတာ္
သိသေလာက္ ေျပာရရင္ နိုင္ငံျခားသားကို မေျပာနဲ႔၊ သူတို႔ လူမ်ဳိးေတြေတာင္ ခန္းဂ်ီးမနိဳင္တဲ့သူက
မ်ားပါတယ္။အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့သူ အမ်ားစုက ေရးနုိင္၊ဖတ္နိုင္ေပမယ့္ အထက္တန္းေအာင္ၿပီးသူ
အခုေခတ္ လူငယ္၊လူရြယ္ေတြထဲမွာ ခန္းဂ်ီးကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေရးနုိင္၊ဖတ္နုိင္တဲ့သူ
အေတာ္ေလး နည္းသြားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာၿပီး လက္နဲ႔ ခ်ေရးစရာ မလိုေတာ့တဲ့
အတြက္၊ တကယ္တမ္း ေရးဖို႔ ႀကံဳလာတဲ့ အခါ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြ ကိုယ္တုိင္ လက္ကိုင္ဖုန္းကို
ၾကည္႔ၿပီး ခ်ေရးတာကို မၾကာခဏ ေတြ႔ရပါတယ္။သူတို႔လူမ်ဳိးေတြ ကိုယ္တိုင္ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို
ဖတ္ရင္ အဓိပၸါယ္ကို နားလည္ေပမယ့္ စာတစ္ေစာင္ကို လက္နဲ႔ ခ်ေရးပါဆိုရင္ အခက္အခဲ ေတြ႔ၾကေလ့
ရွိပါတယ္။
(မွတ္ခ်က္…..ကၽြန္ေတာ္ဧ။္ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္သာ ျဖစ္ပါသည္။)
No comments:
Post a Comment